دوبيتیهای بابا منصور
ضمن اظهار تشكر فراوان از دوستی كه با خواندن شعر سوگند، لطف فرموده و از نظرات عالمانه خود ما را بهرهمند كرده اما با اضافه نمودن نظر شخصی خود مبنی بر"فقط خواستم بگم که می دونم این شعر برای فرد خاص است و از آن قسم مستفاد نمیشود"مفهوم شعر را به فضايی خاص محدود ساخته بودند و بدين علت موجب گرديدند تا دوبيتی زير را در پاسخ بسرايم شايد عرض احترامی باشد در جبران زحمت ايشان!!
من پيـر شدم تا گـره ها را بگشايم چـون آيـنـهام، خـويشـتـنت را بـنمايم
تو آينـه دان شعر مرا، آينـه مشكن در اوج نگر جای مرا، همچو همايم
هرچند بر شاعران حرجی نيست حتی اگر بسرايند:
"سوگند كه سوگند زد آتش به وجودم ..."
چنانكه خواجه شيراز میفرمايد:
اگر آن ترك شـيرازی بـدست آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را
سکستانت: