مجله ادبی سكستانت

قصـه‌ی غصـه‌ی من دور و دراز است مپرس

دسـت تقـدیر عـجـب شعـبده باز اسـت مپرس

قصـه‌ی عشـق نوشته اسـت بر ایـن پیشانی

ساز ناکوک به من داده کـه سـاز است مپرس

می نوازد دل و می سـازد و خـوش می شکند

گــاه صـیادِ کـبـوتـــر پی بــاز اســـت مپـرس

دلبــری داده مــرا چــون بــت چــینی غــمّاز

دائما با مـن سـرگــشته به نــاز اسـت مپرس

روز و شب را به هــم آمیــخته نقـاش عجب

گــرد مهـتاب رُخــش زلف دراز است مپرس

قــبـله‌ام گــشـته و مــحــراب خــم ابـروی او

مانـع سجـده و تسـبیـح و نمــاز است مپرس

شیـخ صنعانم و بـرگشته ام از قبله ی خویش

وین سخن نکته‌ی سربسته‌ی رازست مپرس

کرده با عشق مرا چــاره و در بنــد و اسیــر

مات و مبهوت که چون بنده نوازاست مپرس

در تاریخ سوم آذر ماه 1390 سروده‌ام

                                                                به مناسبتی